دل تنهایی

اي کاش بي هيچ کلامي باهم همراه مي شديم.

ودست به دست پرستوهاي مهاجرتافراسوي ناکجاآباد زندگي پرواز مي کرديم

اي کاش باطنين آواي ملکوتي اذان ذره اي دلهايمان مي لرزيد.

دستهايمان را بلند مي کرديم

و در پيشگاه معشوق هميشه جاودان طلب عمرونيازمي کرديم

اي کاش بجاي اينکه دربرابرگريه هاي کودکي مظلوم انگشت تعجب وحيرت به دهان بگيريم

ذره اي عشق

قطره اي مهرباني

و کمي محبت و عاطفه

دردستهايمان مي گذاشتيم و تقديمش مي کرديم.

اي کاش همان تکه ناني را که داشتيم باهم قسمت مي کرديم.

سهمي از آن تو و سهمي براي من.

اي کاش يکديگررادوست داشتيم.

و به جاي سالهاي دورازهم

دربرابر لحظه اي جدايي تاب نمي آورديم.

اي کاش زماني که باران مي باريد

قطره هاي باران دلهاي مسدود شده وغبارگرفته مان راجلامي داد.

وبه وسعت آسمان آبي آن را

پاک و روشن مي کرد.